Gelezen | 'Citadel: The Concordat Sequence' van Matthew S. Cox

Waar gaat het boek over?

Kiera Quinn, elf jaar oud, weet zeker dat ze een nachtmerrie heeft. Ze ging een dutje doen in haar veilige slaapkamer, en wordt wakker in een post-apocalyptische wereld. Ze gelooft niet dat iedereen die ze heeft gekend misschien wel nooit heeft bestaan, inclusief haar beste vriendin―en ze gelooft zeker niet die oude man die haar vertelt dat ze de wereld herboren zal laten worden.

Nadat hij haar uit een pijp ziet kruipen, vertelt de rare man gekleed in rommel en oude computeronderdelen haar dat ze 'het kind geboren van de aarde' is. De enige kans van de mensheid om te overleven. Hoe gek zijn verhaal ook klinkt, alleen zijn in een immense woestenij maakt haar banger dan een aardige vreemde. Kiera speelt het spelletje mee, wanhopig en bang, hopend dat haar nare droom snel ophoudt.


Wat vond ik van het boek?

Dit is zo'n boek dat niet makkelijk is om over te schrijven, omdat ik het heb zitten lezen zonder te 'metalezen': ik ging op in het verhaal zonder te letten op wat het boek nou zo goed maakte of wat er beter zou kunnen.

Wat ik in ieder geval erg goed vind aan het boek, is dat Kiera een erg realistische elfjarige is. In ieder geval voor mij als volwassene. Ze kan impulsief reageren, en als ze de kans krijgt om echt kind te zijn met liefhebbende ouders grijpt ze die kans met beide handen aan. Niets geen twijfel of ze niet toch 'uitverkoren' is of zo (of juist die vreemde man meteen geloven dat het zo is), ze stort zich vol overgave op haar nieuwe, voor die wereld gewone leven. Ze geniet ervan dat ze nu aandacht krijgt, maar ze mist wel ook gewoon haar computerspelletjes. En het liefst van alles wil ze de mensen van wie ze houdt beschermen en alles zo normaal mogelijk houden. Oh en alles wat met ontlasting te maken heeft is eigenlijk vies, en zo. Nog zoiets wat in dit boek erg realistisch is, en wat je vaak niet tegenkomt in dit soort boeken: wat doe je als je moet, en er zijn geen gewone wc's of wc-papier meer?

Dat Kiera een realistische 11-jarige is betekent niet dat dit boek 'kinderachtig' geschreven is, juist niet. Ik kon me als volwassene alsnog ontzettend goed in het verhaal inleven. Maar ik zou het denk ik ook aan een jonge tiener kunnen geven.

Ik kreeg de mogelijkheid dit boek gratis te lezen via Netgalley, in ruil voor een eerlijke recensie.

Reacties